«Espaziotik, eta bere anaia denbora ere hor dagoela, grabitate tematiaren azpian, eta materia motelagoa den espazio gisa sentitzen dudala, neure buruari harriduraz galdetzen diot zer ez dakidan. Ezagutzeko egiten dut lan, eta balio handiagoa ematen diot ezagutzeari ezagutzari baino. Uste dut egiten ez dakidana egiten saiatu behar dudala, ikusten ez dudana ikusten, ezagutzen ez dudana ezagutzen, ezezaguna identifikatzen. Prozesu horietan, sormenezko zientziaren prozesuen antzekoak diren horietan, zailtasun handiak daude».

Chillidaren obra osoa materiaren eta espazioaren arteko dialektikak markatzen du. Horixe izan zen artistaren kezka handienetako bat. Betearen eta hutsaren arteko elkarrizketa interesatzen zitzaion, baina elkarrizketa horrek materia trinkoarekin baino ez du funtzionatzen: hutsa izango balitz, espazio ezkutu eta helezina izango luke barnean, eta tranpa baten baliokidea izango litzateke hori, artistaren ustez. Espazioak agerikoa eta irisgarria izan behar du. Eskultoreak espirituarentzat habitagarriak ziren espazioak sortzen zituen, obrarekin eta norberarekin topatzeko lekuak.